Masyw Popera tworzy potężny szczyt o tej samej nazwie oraz kilka ciekawie położonych pobliskich grani. Całość znajduje się na wschodnim skraju gór. W okolicy nie ma znanych kurortów, ani licznych wyciągów. Nawet dojechać tutaj jest dość trudno. Ostatnim razem jak tam byłem, to tunel prowadzący tutaj od strony Auronzo był w remoncie. Mam nadzieję, że aktualnie już jest otwarty.
Większość turystów ogranicza się do wizyty na Passo Montecroce, z której o poranku rozpościera się najładniejsza panorama na Popera. Natomiast pod samą wschodnią ścianą Popera nie spotkamy przypadkowych turystów wszyscy, którzy tutaj przychodzą mają ściśle określony cel wyprawy.
Polecam również galerię ostatnie dni lata, w której są zdjęcia z wycieczki w rejon Popera.
Na zdjęciu ‹poniżej› cel wycieczki, czyli wschodnia ściana Popera. Na pierwszym planie nieco niższy wierzchołek Cima Popera ‹2964m›, dalej za nim znajduje się całkowicie niedostępny szczyt Monte Popera ‹3046m›.
Na wycieczkę pod wschodnią ścianę Popera radzę udać się rano. Tylko wtedy mamy możliwość zobaczyć tą okolicę w świetle porannego słońca. Już przed południem wschodnia ściana i pierwsza na trasie obejścia Popera trudna ferrata Aldo Roghel tonie w cieniu stromych grani. Ferrata ta prowadzi widoczną ścianą na małą przełączkę z lewej strony wierzchołka.
Miejscem wyjściowym na wycieczkę jest schronisko Lunedi ‹1568m›. W pobliżu nie ma jakiegoś zorganizowanego i oznakowanego parkingu, ale wszyscy zostawiają tutaj auta - gdzie-popadnie, czyli na poboczach biegnącej tam drogi i skaju małej polanki.
Dojechać tutaj można bez problemu. Od drogi nr-52, która przebiega przez Passo Montecroce w okolicach miasteczka Padola ‹nieco na północ›, odchodzi właśnie droga prowadząca do samego schroniska. Droga ta na końcowym odcinku prowadzi nieco stromo przez las, gdzie należy uważać na ewentualne mijanki z innymi pojazdami, które mogą być dość kłopotliwe.
|
|
Od schroniska Lunedi ruszamy szlakiem nr-101. Jak widać na zdjęciu ‹obok› szlak prowadzi ładną okolicą, wprost w stronę Popera do wysoko położonej doliny Vallon Popera pod szczytem. Na trasie widocznego skalnego progu szlak prowadzi zakosami. W wielu miejscach jest mocno zdewastowany, a wszystkie skróty, których jest tam bez liku zostały zastawione małymi płotkami. |
|
Na skalnym progu znajduje się schronisko Berti ‹1950m›, które jest bazą wypadową wszystkich wycieczek w ten rejon. Od schroniska można iść w trzy strony: |
|
Na trasę rekonesansu lub krótkiej wycieczki polecam ten trzeci kierunek - czyli na północ ‹poniżej› w stronę znajdującej się tam przełęczy Santinella ‹2717m› ‹po lewej› oraz grani biegnącej od niej na wschód.
Pierwsza część szlaku nr-101 w stronę przełęczy Santinella prowadzi doliną. Następnie szlak biegnie w lewo w stronę dużych piargów pod przełęczą oraz zakosami w górę.
Przed przełęczą szlak prowadzi u podnóża wspaniałego szczytu Croda Rossa di Sesto ‹2936m›. Wierzchołek ten najeżony jest wspaniałymi turniami, pomiędzy którymi poprowadzono jedną z ładniejszych szczytowych ferrat w Dolomitach.
Jest to ferrata Mario Zandonella, która tworzy pętlę przechodzącą przez wierzchołek. Pierwszy odcinek wejściowy jest bardzo trudny i prowadzi po lewej stronie szczytu, tej bliższej przełęczy Sentinella. Natomiast trasa zejściowa prowadzi w prawo i trawersuje w pobliżu wspaniałej skalnej wieży Torre Pellegrini ‹2757m› - na zdjęciu jest najwyższa prawie na środku.
Na końcu polecam panoramę z widokiem z okolic schroniska Berti na całą wspaniałą grań, jaka prowadzi od przełęczy Santinella na południowy wschód.
Dodam tylko, że na tą przełęcz można wejść szlakiem z przeciwnej strony, czyli od północy, wykorzystując kolejkę linową z Bagni di Moso. Ale zwracam uwagę na fakt, że są to szlaki przypominające swoją specyfiką ferraty, czyli posiadają sztuczne ułatwienia.
Szlaki rejonu Popera są na mapie: Tabacco nr-010.
