Tak się ostatnio składało, że przed wakacjami miejscem, o które byłem najczęściej pytany, był wierzchołek Piz Boe ‹3152m›. Ten najwyższy szczyt masywu Selli jest najłatwiej dostępnym szczytem o wysokości przekraczającej 3-tysiące. A ponieważ mijały już prawie 3 lata jak pierwszy raz zawitaliśmy na przełęcz Pordoi, postanowiliśmy jeden dzień lata przeznaczyć na tą wycieczkę.

Na Passo Pordoi przyjeżdżamy tradycyjnie od wschodniej strony. Ostatnie metry przed przełęczą towarzyszy nam południowa długa skalna grań ‹powyżej›, z charakterystycznym dla tego masywu tarasem.

Polecam jedną z nowszych panoram, gdzie właśnie na środku bardzo dobrze widać tarasowy masyw Selli od zachodu, wraz ze szczytem Piz Boe.

Na przełęczy od razu widać, że to środek sezonu. Parking przy kolejce linowej cały zakorkowany. Szybko zawracam na wschodnią stronę, gdzie jeszcze na płatnym parkingu po 4€ są wolne miejsca.

Teraz na kolejkę linową ‹powyżej› można się już nie spieszyć, gdyż wagoniki kursują szybko i często.

Bezpośrednio nad Passo Pordoi wznosi się wierzchołek Sas de Pordoi ‹2950m› ‹poniżej›. To południowy skraj masywu Selli.

Po drugiej stronie masywu, a tak dokładnie to na północnym-wschodzie jest druga z kolejek, którą można się dostać w okolice szczytu Piz Boe. Więcej o tej kolejce w opisie miasteczka Corvara.

Środek lata, to dobra pora na wycieczki po Dolomitach, ale bardzo zła na dobre krajobrazy w czasie turystycznych eskapad. Nad górami bardzo szybko pojawiają się chmury, które znikają dopiero późnym popołudniem.

Tak było również w czasie naszej wycieczki. Na zdjęciu ‹powyżej› Sasso Lungo i jedyne zdjęcie jakie zrobiłem na tarasie przy górnej stacji kolejki linowej.

Pierwsza część naszej trasy prowadzi z kolejki linowej ‹poniżej› zboczem szczytu w prawo, a następnie widoczną ścieżką skręca ostro w lewo do schroniska na przełączce Pordoi.

Od schroniska idziemy szlakiem nr-627 ‹na zdjęciu w lewo› aż do miejsca gdzie odchodzi szlak nr-638.

Rifugio Forcella del Pordoi jest malutkie, ale wygląda bardzo ciekawie ‹poniżej›. Oczywiście tradycyjnie ma pomalowane w paski okiennice.

Żeby przybić pamiątkową pieczątkę nie trzeba wchodzić do środka. Ponieważ był taki duży ruch i tłok, to stolik z pieczątką był na zewnątrz. A jeśli ktoś chciałby zbierać pieczątki ze szlaków i nie ma gdzie ich bić, to nie radzę brudzić dłoni. Lepiej sobie wcześniej na dole na przełęczy kupić taki dolomitowy paszport.

Tuż przy schronisku zaczyna się żleb. Jak widać na zdjęciu ‹poniżej› jego początek opada bardzo stromo.

Natomiast daleko w dole, prześwituje droga dojazdowa do przełęczy Pordoi. To tzw. Droga Dolomicka, łącząca Bolzano na zachodzie z Cortiną d’Ampezzo na wschodzie.

Każdy z masywów w Dolomitach, czymś się charakteryzuje. Nie wiem dlaczego, ale Sella zawsze mi przypomina duże okrągłe ciasteczko popękane i pokruszone po bokach. Może to dlatego, że nie ruszam na szlaki bez łakoci, a po wyjęciu z plecaka wiadomo jakie one są. Ten ogromny płaskowyż jest właśnie cały popękany, a taras jaki tworzy opada bardzo stromymi ścianami. Za wyjątkiem dwóch ferrat jakie się znajdują bardzo blisko, po północnej stronie Piz Boe, wszystkie pozostałe cztery, prowadzą właśnie po tych stromych ścianach tarasu.

Widok tego tarasu przedstawia właśnie panorama ‹poniżej›. Jest to widok na północny-wschód, z miejsca gdzie rozchodzą się szlaki. W prawo prowadzi nr-638 na Piz Boe, natomiast w lewo szlak nr-627 w głąb masywu do schroniska Boe ‹2871m›.

Polecam dużą wersję tej panoramy, na której dobrze widać cel naszej wycieczki. To pierwszy wierzchołek po prawej stronie.

Na kolejnym zdjęciu ‹poniżej› widok całej trasy jaką już przeszliśmy od stacji kolejki linowej.

Jesteśmy właśnie pod wierzchołkiem Piz Boe i zamiast iść szlakiem do góry... spokojnie siedzimy na kamieniach i czekamy...

... aż na linkach zabezpieczających szlak, zrobi się luźniej i rozładują się będące tam dość duże korki. Tak jak w każdych górach, tak i tu można spotkać duże grupy nie przygotowanych na taką wycieczkę turystów.

Jak widać ‹powyżej› podejście nie jest strome i trudne. Niestety, są na trasie dwa takie miejsca z linkami metalowymi do łatwiejszego wejścia, które powodują poważne zatory. Szkoda, że nie poprowadzono trasy wariantowo, bo miejsca na drugą ścieżkę jest bardzo dużo.

Polecam dużą wersję tej panoramy, na której widać wyraźnie grań jaka prowadzi od Piz Boe na północ i lekko skręca w prawo, na wschód. Na końcu tej grani jest szczyt Piz dal Lec de Boe ‹2911m›, na który prowadzi ciekawa i trudna ferrata.

Po zejściu ze szczytu na płaskowyż, postanawiamy trochę pobuszować po całej okolicy. Oczywiście idziemy na południowy skraj tarasu.

Przed nami, dużo-dużo niżej w całej okazałości serpentyny Drogi Dolomickiej po wschodniej stronie Passo Pordoi ‹powyżej›.

A na środku dużej łąki charakterystyczne mauzoleum żołnierzy poległych w I Wojnie Światowej.

Pamiętam, że kiedy byliśmy w tej okolicy pierwszy raz to z daleka ta budowla bardzo nas zdziwiła. Nie mieliśmy pojęcia co tam może być. Natomiast, w północnej części Dolomitów jest kilka takich monumentalnych budowli.

W końcu znajdujemy dobre miejsce jeszcze ze śniegiem, gdzie postanawiamy posiedzieć trochę dłużej.

Lekko po lewej mamy szczyt La Mesola. Znajduje się on na grani okalającej masyw Marmolady od północy.

Miejsce, w którym siedzieliśmy było na wprost Marmolady. Nad szczytem piętrzyły się ogromne chmury, co chwilę zasłaniając ją całkowicie ‹poniżej›.

Jak widać, o tej porze roku z największego dolomitowego lodowca pozostało już niewiele.

Nagle dociera do nas ponownie charakterystyczny odgłos śmigłowca, który ponownie zawisł nad szczytem niemal w tym samym miejscu co poprzednio ‹poniżej›.

Już po kilkunastu sekundach śmigłowiec zaczął się podnosić i powoli nabierać wysokości.

Jak widać na zdjęciu ‹poniżej›, wyjaśnia się powód tak powolnego startu. Tym razem śmigłowiec zabrał podczepionego ratownika z noszami, którego wcześniej wciągał na kilkumetrowej linie do góry pod samą kabinę.

Jak zauważyłem to miejsce, w którym była cała ta akcja, znajduje się w okolicy szlaku nr-638. Jest to stroma ścieżka zejściowa z wierzchołka Piz Boe na północny-zachód. Ścieżka ta na mapach oznaczona jest linią kropkowaną, jest to zatem trasa trudna, miejscami ubezpieczona. Na dodatek przeznaczona dla tych, którzy na Piz Boe przyszli jedną z ferrat prowadzących z północy.

Odpowiadając na ewentualne pytanie: czy to mogły być ćwiczenia? Powiem, że osobiście wątpię bo miejscowi ratownicy nie potrzebują się szkolić i to w środku sezonu turystycznego.

Zatem i my kończymy naszą letnią sjestę na śniegu i ruszamy w drogę powrotną.

Jak zauważyliśmy w okolicy schroniska na przełączce ‹powyżej›, to gdzieś połowa turystów wraca kolejką linową na dół, a druga połowa idzie na dół żlebem.

Początek żlebu jest dość stromy, czego niestety nie widać na zdjęciu ‹poniżej›.

Ścieżka, a w zasadzie miejsce gdzie ona powinna być, jest miejscami zabezpieczona belkami. Zabezpiecza to częściowo trasę, przed wypłukaniem w czasie deszczów i roztopów śniegu.

Dopiero teraz możemy się dokładnie przyjrzeć jak w sezonie zatłoczona i zakorkowana jest przełęcz Pordoi ‹poniżej›.

Jak widać z góry, ostatni odcinek szlaku do przełęczy prowadzi po rozległej łące, jakie tutaj podchodzą pod strome ściany masywu.

Na końcowym odcinku trasy do przełęczy szlak opuszcza już żleb i skręca nieco na wschód.

Teraz dokładnie widzimy w całej okazałości wierzchołek Sas de Pordoi, na który wjeżdża kolejka linowa ‹powyżej›.

Po około pięciu godzinach jesteśmy już z powrotem na przełęczy ‹poniżej›. Można co prawda taką wycieczkę skrócić i zdążyć pewnie i w niecałe trzy godziny, tylko jest pytanie po co?

Czyż w takich miejscach bywamy tak często, by je szybko zaliczać. Może za trzy lata znowu tu trafimy, a może już nie... bo jest tyle innych pięknych miejsc, których jeszcze nie znamy.

Kolejka linowa z Passo Pordoi na mapie: Tabacco nr-07.