Marmarole to dla mnie miejsce niezwykłe, niestety zawsze mi dla niego zabraknie czasu. A prawda jest taka, że ten rejon jeszcze czeka na to bym go odkrył na nowo i wtedy pojawi się tutaj całkiem nowy i szczegółowy opis.

Polecam w serwisie:

Uzupełnieniem opisu Marmaroli jest krótka relacja z wycieczki w południowy rejon masywu w dolinę Val de Oten.

Polecam również mapkę masywu, jaka jest dostępna w serwisie, a odnośnik znajduje się na samym dole.

Wszystkie zdjęcia na tej stronie przedstawiają Marmarole od północy. Proszę sobie wyobrazić, że u stóp tego masywu od strony północnej nie ma żadnego większego miasteczka poza Auronzo, które jest już na samym wschodnim końcu masywu. W górach nie ma również żadnego schroniska, no i oczywiście nie ma ani jednego wyciągu. Za to są wysokogórskie szlaki i trzy ferraty, które umożliwiają przejście całego masywu.

Najwyższym szczytem Marmaroli jest Cimon del Froppa. Na panoramie ‹poniżej› znajduje się niemal na środku, w lewo od wysokiej samotnej choinki. Po prawej od szczytu jedna z przełęczy i szlak, którym można przejść z północnej na południową stronę masywu. Panorama przedstawia wschodni skraj masywu, z którego polecam rozpocząć poznawanie tego masywu. Natomiast na kolejnym zdjęciu ‹poniżej› jest zachodni skraj masywu, podchodzący pod Sorapis.

Patrząc na mapkę Marmaroli i widząc ten długi, bo około 10km grzebień, nasuwa się pytanie: czy można ten cały masyw przejść? Otóż można i to na dwa sposoby.
- Pierwszy - prostszy idąc szlakami po południowej stronie masywu, gdzie znajdują się wszystkie schroniska, jakie występują w tym masywie. Jak wygląda ta strona Marmaroli i poprowadzone tam szlaki, można zobaczyć na zdjęciach, jakie są w opisie krótkiej wycieczki w dolinie Val d’Oten.
- O wiele ciekawszy jest drugi wariant - wyprawa północną stroną grani Marmaroli. Mamy tutaj trzy wspaniałe wysokogórskie szlaki nr- 280, 260, 270. Żeby umożliwić to przejście, na najtrudniejszych odcinkach szlaków poprowadzono ferraty. I to jest kolejna charakterystyczna rzecz dla tego masywu. Następną są chatki biwakowe. O ile wszystkie schroniska znajdują się po południowej stronie, to wszystkie chatki są po północnej. A właśnie jedna z nich znajduje się na wschodnim skraju w dolinie Val Baion - niewidocznej na mapie.

Oglądając zdjęcia Marmaroli i czytając ten krótki opis widzimy, że jest to masyw wymarzony dla tych turystów, którzy szukają miejsca na długi kilkudniowy trekking w Dolomitach. Zwłaszcza, że można go przedłużyć i to na dwa sposoby. Czyli przejść Marmarole od północy + obejść Sorapis lub przejść Marmarole od południa i wrócić lodowcem Antelao.

1)  Sentiero della Cengia del Doge - jest to średnio trudna ferrata i stanowi krótki odcinek szlaku nr-280 na zachodnim skraju masywu. Są tutaj trzy duże szczyty: Cma Bel Pra ‹2917m›, C. Scotter ‹2800m› oraz Cime Bastion ‹2925m›, których połączone filary w kształcie podkowy tworzą wewnątrz wspaniały kocioł. A w nim jest jedna turystyczna chatka biwakowa. Ferrata prowadzi przez jeden z tych filarów, ten najbliżej położony od Sorapis. Jest to droga mało uciążliwa, ale wymagająca rozwagi i ostrożności. Przejście tego odcinka szlaku nr-280 z ferratą przez grzbiet grani z zachodu na wschód to około 4h.

2)  Sentiero degli Alpini - znajduje się na szlaku nr-260 i prowadzi na przełęcz Forcella Jau de Tana ‹2650m›. Przełęcz ta znajduje się na głównej grani masywu ‹mapka na dole› i umożliwia przejście z Bivacco Tiziano na północy do schroniska Rif. Chiaggiato na południu. Czas tego przejścia to około 8h. Jest to średnio trudna ferrata, i dosłownie taki jest szlak, którym prowadzi. A przewodnik, który ją opisuje główną uwagę zwraca na fakt, iż trasa jest mało uczęszczana. Ale po to właśnie się idzie w Marmarole.

Dwie pierwsze ferraty stanowią naturalna trasę przejścia masywu Marmaroli. Trzecia i ostatnia ferrata w tym masywie taka nie jest. Znajduje się ona na wschodnim skraju masywu, którego nie ma na poniższej mapce.

3)  Sentiero Amalio Da Pra - jest to średnio trudna ferrata, której trasa tworzy koło. Punktem wyjściowym jest schronisko Rif. Ciareido. Ferrata prowadzi przez dwie przełęczy i obchodzi dookoła ciekawy dwuwierzchołkowy szczyt Monte Ciareido ‹2504m›. Trasę ferraty należy obejść odwrotnie do ruchu wskazówek zegara. Zatem od schroniska należy iść najpierw na północ w stronę przełęczy Forc. S. Lorenzo. Czas przejścia tej krótkiej ferraty to 3h 1/2.

Na stronie Dolomity lub ‹ tutaj › - znajduje się duża mapa, na której można sprawdzić lokalizację wszystkich masywów opisanych w serwisie krajoznawczym.

W Vademecum na stronie z mapkami oraz ‹ tutaj › znajduje się mapka masywu Marmarole, którą polecam przy planowaniu wycieczek. Mapka niestety nie prezentuje całego masywu, gdyż brakuje na niej wschodniego skraju. Jest to o tyle ważne, gdyż znajduje się tam jeszcze jedna dolina Val Baion, podchodząca pod grań Marmaroli od północy. Natomiast przedstawiony fragment zawiera na zachodzie dodatkowo fragment masywu Sorapis oraz fragmenty północnej strony szczytu Antelao.

Masyw Marmarole jest na mapie: Tabacco nr-016.